Broodje knakworst
Zonnebloemen planten
Zonder het materiaal van Erik en Marieke had ik dit niet gekund, mijn dank is daarom groot. Ook wil ik mijn verwekkers bedanken, omdat zij mij hebben aangemoedigd om deze onderneming voort te zetten. Het overige gedeelte aan dank gaat uit naar Lotte en Cees, omdat zij mij hebben voorzien van emotionele steun.
Trots haalde ik het zakje zonnebloemenpitten uit mijn backpack, ik herinner het me als de dag van gister! Bamba en moeders bleken gek te zijn op zonnebloemen, dus mijn presentje werd absoluut gewaardeerd. Op het moment der onthulling was het al laat op de avond en genoten we net van een kopje thee, dus het planten vond pas de volgende dag plaats.
Bamba vroeg me of ik de zonnebloemen wilde gaan planten. Ik haalde ze snel op en liep trots naar de moestuin. Moeders en ik gingen even in beraad over de meest geschikte locatie en concludeerden na het lezen van de handleiding dat de zonnebloemen het beste kunnen groeien als ze pal in de zon staan. Zo gezegd, zo gedaan.
Niet dus. Ik zou mijn god niet weten hoe je een zonnebloem moet planten. Werkelijk geen idee. Maar natuurlijk wilde ik dat graag ‘verbloemen'. Dus begon ik ijverig met mijn handen in het zwarte zand te graven. Ik herinnerde mij plotseling de tulpenvelden op Oud-Avereest, dus ik besloot dat ik mijn zonnebloemen in rijtjes ging planten. Ik wist keurige gleuven te creëren met mijn blote handen en strooide daar de pitten in. Met mijn meest zelfverzekerde blik dekte is ze toe met zand en water. Moeders had er inmiddels wat pottenkijkers bijgeroepen en die waren opmerkelijk veel aan het lachen. Ik had het vermoeden dat ik iets niet goed deed, dus ik vroeg dapper wat er zo grappig was. Ze zeiden dat ze me een harde werker vonden, maar daar geloof ik niks van. Ze vinden me vast een hulpeloze niksnut. Gelukkig ben ik zelf inmiddels ook overtuigd geraakt van dat feit, dus ik kon me er vrij gemakkelijk bij neerleggen.
Ik ben me ervan bewust dat ik veel risico heb genomen met deze onderneming. Als de zonnebloemen niet gaan groeien, lever ik rechtstreeks bewijs aan voor de volgende hypothese: ‘Zij kan niks'.
Liefs
Het eerste ritje op mijn fiets
Mijn fiets stond al twee dagen stil en ik vond het de hoogste tijd om hem eens te utiliseren. Toevallig hadden we een leuk avondje voor de boeg op de campus, dus de eindbestemming was makkelijk vast te stellen. Er zou ergens een korte route moeten zijn door het bos, maar ik zal een opsomming geven van redenen waarom ik die weg niet zal kiezen.
1 De derde zoon des huizes vertelde enthousiast dat zijn klasgenootje een hyena had gedood. Fantastisch verhaal, knul! Maar ik wil eerst weten hoe hij dat voor elkaar gekregen heeft, voordat ik door een bos met wilde katten durf te fietsen.
2 Er ligt meer mul zand dan elders en ik geef absoluut geen voorkeur aan een route die mij energie kost, ik ben liever lui dan moe.
3 Ik weet de weg niet.
Ik dacht dat ik meer redenen had, maar dat blijkt helaas niet zo te zijn. Enfin, we namen dus de autoweg. Een redelijk goed geasfalteerde weg van circa 4 meter breed met zo nu en dan een gat. De berm bestaat uit rood zand en loopt stijl af naar beneden. Beneden staan huisjes en winkeltjes. Chauffeurs rijden graag met z'n drieën naast elkaar en gebruiken de claxon om de haverklap. Misschien kan ik in mijn vele vrije tijd eens een onderzoek starten naar het nut van het obsessieve gebruik van de claxon. Het fietsen ging me prima af, ik heb ervan genoten! Vaak zwaaide ik naar roepende kinderen, soms werd ik door een langsrazende bus gedwongen om in de berm te gaan fietsen en nooit voelde ik me veilig. Ik lieg hoor, ik voelde me heel veilig. Maar ik moest en zou de laatste zin met ‘nooit' beginnen, vandaar.
We hebben de rit overleefd, zoals we hier wel vaker iets -tegen onze verwachting in- overleven. We hebben een wedstrijdje gevolleybald met de studenten en lekker gegeten met de groep. Lang leve dit leven.
Mijn wekker gaat morgen weer om half 7, dus ik ga voor de verandering maar eens op tijd naar bed.
Liefs
Een fiets kopen
Op de terugweg van het strand naar Busumbala zijn we op vele plekken gestopt om de nodige boodschappen in te slaan. Wanneer je hier spreekt over een supermarkt, dan spreek je over een benauwd hokje waar je een aantal producten kan kopen. Helaas staan er op ons boodschappenlijstje zelden producten die verkocht worden in deze aftandse winkeltjes, dus een wereldreis is zo af en toe noodzakelijk. We hadden een taxichauffeur geregeld die ons van hot naar her wilde brengen en Bamba vergezelde ons als gids. Ik zou mijn god niet meer weten waar ik allemaal geweest ben. Ik ga ook geen enkele poging wagen om het me te herinneren, omdat mijn hersenen dan op tilt slaan.
Ons boodschappenlijstje is voor de helft afgevinkt, dus we zullen ons moeten redden met de dingen die we hebben. Avondeten zat er daarom niet in vandaag, maar het stokbrood van gister smaakte prima!
Het werd de hoogste tijd om een paar fietsen op de kop te tikken en dat bleek meer moeite te kosten dan we dachten. We waren op een plek beland waar in elke straat wel een ‘fietsenwinkel' zat. Onder een fietsenwinkel versta ik een krot met een dak van golfplaten. Je kunt zien dat het een fietsenwinkel is, omdat er een rij met verrotte fietsen op het zandpad geparkeerd staat en er her en der wat onderdelen aan een balk hangen. De eerste fietsenwinkel gaf ons weinig hoop. Er stond welgeteld één fiets die van alle onderdelen voorzien was, maar helaas waren beide banden lek. Het tweede winkeltje bood ons meer keus, maar verloor punten op het onderdeel ‘kwaliteit'. Wij Nederlanders verkiezen kwaliteit natuurlijk boven kwantiteit. De enige fiets die enigszins ‘befietsbaar' was had banden die van een vergane racefiets waren afgeschroefd. Daarmee wil ik absoluut niet suggereren dat ik principieel tegen dunne bandjes ben, maar voor een infrastructuur als deze prefereer ik toch wat bredere bandjes. We doken weer in de taxi en gingen op zoek naar een andere fietswinkel. Deze winkel had zowel geen kwantiteit als kwaliteit. De fietsen die er waren hadden allen een lekke band. Ik voelde iets zakken en constateerde al snel dat dat mijn moed was. Maar we gaven natuurlijk niet op en vonden als snel een andere fietsenwinkel. Deze eigenaar verkocht mountainbikes in alle soorten,, maten en statussen. Mijn oog viel op een prachtig rode mountainbike, met gele afwerkingen en een keurige status. Het was liefde op het eerste gezicht. Klopt, ik ben aan het overdrijven. Niks ziet er hier namenlijk ‘keurig' uit, maar jullie begrijpen wat ik bedoel. Die mafkees vroeg er 2700 dalasi voor, dus dat was enigszins teleurstellend. Gelukkig werden we vergezeld door Bamba en een vriend, zodat zij konden afdingen voor ons. Dit ging natuurlijk op hun elf-achtendertigste, dus we zijn er maar even bij gaan zitten. Er vond meerdere malen een vergadering plaats en nadat we al twee keer weggelopen waren, besloten we de fietsen toch maar te kopen. De taxichauffeur nam de fietsen mee, gooide ze op het dak van zijn taxi en bond ze vast met een touwtje. Wij stapelden ons weer op in de taxi en we vertrokken tevreden naar huis.
Een volgeladen taxi met daarop drie fietsen is voor onze buurkinderen voldoende reden om massaal achter ons aan te rennen. Thuis stroomde de tuin vol met nieuwsgierige kinderen en ook onze pleegouders waren laaiend enthousiast. Ze feliciteerden ons zelfs met de goede aankopen. Sommige kinderen durfden een rondje te fietsen en het overige deel nam rustig plaats op de veranda.
Onze fietsen staan nu te stralen in de slaapkamer van Allagi (Cees-Jan) en ik vind het de hoogste tijd om te gaan dromen over deze schitterende aankoop.
Slaap lekker!
Liefs
De verjaardag van Lotte
Vandaag moesten we voor het eerst zelf koken. We hadden niet veel tijd, niet veel geld en niet veel zin. Dat is inderdaad niet veel. Het resultaat was dan ook verschrikkelijk. Twee schalen met pasta, tomatenpuree, verlepte blikgroente, champignons en een bepaald soort ham. Die ham zat in een blik en deed me denken aan het avondmaal van mijn trouwe viervoeter en de groente bleek grotendeels te bestaan uit droge bonen.
Nadat we allemaal een hap hadden genomen werd het eerst even stil in de kamer, daarna werd er flink geschaterd en een enkeling kon het niet laten om te vloeken. Wat een ellende. Normaliter zouden we dat voedsel met een elegante boog in de prullenbak laten verdwijnen, maar dat was vandaag helaas niet mogelijk. Amadou kwam toevallig aanschuiven en het is uiterst onbeschoft om in dit arme land op die manier met eten om te gaan.
Amadou had ons die ochtend verteld dat zijn geld op was en dat hij over een week pas zijn loon zou krijgen, dus hij was erg blij dat hij zo af en toe wat kon eten bij ons. Maar jongens, wij hebben het gepresteerd om zulk smerig voedsel te produceren dat zelfs niet gegeten werd door een arme Afrikaan die al geringe tijd geen voedsel meer gehad had. Het is verschrikkelijk. Ik durf me hier niet meer te vertonen, dus ik denk dat ik maar terugkeer naar Nederland.
Ik ben zojuist tot de ontdekking gekomen dat ik de rode draad uit het oog verloren ben. Laat ik het anders zeggen; ik ben vergeten een rode draad toe te voegen aan dit verhaal. Zoals de titel hoogstwaarschijnlijk al deed vermoeden, wilde ik vertellen dat Lotte vandaag jarig was. Eigenlijk zou ik niet weten wat ik erover moet vertellen. Maar om toch nog te voldoen aan mogelijke verwachtingen, zal ik een relevante gebeurtenis noemen. 's Avonds zaten we lekker voor het huis met de familie en zij hebben een prachtig lied voor Lotte gezongen! We verstonden er natuurlijk geen zak van, maar het geluid was werkelijk onovertrefbaar.
Liefs,
Kokosnoot
Aangezien mijn pleegvader een professionele juicemaker is, kon ik het natuurlijk niet laten om er eentje te proberen. Ik bestelde met volle overtuiging een juice met kokosnoot. Op het moment dat ik dat zei gingen er ongeveer zeven Gambiaanse gezichten omhoog. Ik volgde hun blik en ik ontdekte dat ze twijfelend naar de palmbomen zaten te staren. Ze begonnen in een streektaal te overleggen en in een mum van tijd toverden ze ergens een kind vandaan. Nog voordat ik in kon grijpen klom het kind als een aap in de boom . Ik was me ervan bewust dat ik hem niet meer kon stoppen en ben toen mijn fotocamera gaan halen. Toen ik terugkwam hing het kind ondersteboven in de boom aan een kokosnoot te trekken. Bewonderenswaardig! Niet veel later viel er een gigantische kokosnoot met een doffe dreun op het witte strand. Het kind verdween weer in de wildernis en een vriend van Bamba sloeg met handig apparatuur een gaatje in de kokosnoot. Een rietje in de kokosnoot diende als de figuurlijke kers op de slagroom en ik kon op mijn ligbed gaan genieten van een verse juice!
Liefs
De werkdag van Bamba
Liften ging vandaag iets lastiger, gezien we met meerdere personen waren. Maar na een paar minuten stopte er een busje en volgens Gambiaanse begrippen was er precies plek voor vijf mensen. Als je een kind op schoot zet geld dat immers niet als een plaats, ook al is dat kind al dertien. Ik was gezegend met een zitplaats achter een zwetende vrouw die zojuist een voorraad vis had ingeslagen, dus mijn dag kon niet meer stuk! Lotte was nog gelukkiger dan ik, want zij kon haar hoofd niet uit het raam steken.
Bamba verkoopt dus juice. Hoewel hij eigenlijk niks verkoopt. Ze zitten met z'n allen onder een palmboom, drinken zwarte thee uit een pruttelend kannetje op een kolenbrander en lopen van hot naar her. Ik weet eigenlijk niet wat ze doen en ik vraag me af of ze het zelf wel weten. Maar dat is ook geen essentieel gegeven als genieten het hoogste goed is.
Op het strand merk je veel van de Jamaicaanse invloeden in The Gambia. Er klinkt Reggae uit vele boxen en jongen dragen petjes die Bob Marley ook prefereerde. Ja jongens, het goede leven!
Ik zal niet teveel in detail treden over de gebeurtenissen op het strand, omdat het verhaal dan te mooi gaat worden. Jaloezie is een emotie die ik niet graag oproep, dus ik volg mijn intuïtie en stop.
Liefs,
Isatou Jallow
Kakkerlakken
Vandaag heb ik doodsangsten uitgestaan. Pure doodsangsten, niet meer en niet minder. In de deurpost zaten welgeteld 32 kakkerlakken, ook niet meer en niet minder. In principe bleef ik na deze constatering nog vrij rustig, ze bewogen namelijk niet. Toch werd er unaniem besloten dat die beesten per direct uitgeroeid moesten worden. Terwijl de rest nog druk aan het discussiëren was over het meest geschikte moordwapen, besloot Cees-Jan de kakkerlakken er vast voorlangs te geven met een bezem. En dat was zijn grootste vergissing ooit, ongetwijfeld.
Probeer het je eens voor te stellen. In eerste instantie zie je slechts een hol met een tiental grote, vieze, gore kut-kakkerlakken. Daar staan vier bange meisjes naar te kijken, terwijl ze hun hart stevig vasthouden. Daarna gebeurt er iets weerzinwekkends, wat nog lange tijd in mijn geheugen gegrift zal staan. Cees-Jan heft de bezem boven zijn hoofd, port met het uiteinde in het hol en op hetzelfde moment kruipen, vliegen, rennen en springen die insecten werkelijk álle kanten op. Pure paniek, het is niet te bevatten. Iedereen rende voor zijn leven, vingers kwamen tussen deuren, bedden werden besprongen, tafels werden geütiliseerd als schuilplaats en het lawaai is niet te omschrijven.
Aangezien ik de gelukkige eigenaar was van de hoogste en tevens veiligste locatie, had ik een prachtig overzicht over alle paniek en heisa die zich afspeelde in de woonkamer. Nu moet ik bekennen dat ik nog steeds niet geheel op mijn gemak was, maar toen Nienke niet meer op tijd door de deur paste, moest ik toch wel even lachen. Ze zat met 32 rondrennende kakkerlakken opgesloten in de woonkamer en kroop gillend en schreeuwend in een hoekje als een bang muisje. Ik lig spontaan weer in een scheur, wat inderdaad bewijst dat ik een hartenloos kreng ben.
Liefs,
Isatou Jallow