Taxichauffeur

Voordat ik vertrok heeft mijn vader mij verboden om dingen te doen die hij ook niet zal doen. Dat geeft mij dus de mogelijkheid om alles te doen waar ik zin in heb en daar was ik gister ontzettend blij mee. Ik heb een prachtig aanbod niet hoeven afslaan. Thanks, dad.

Ik zal jullie eerst verblijden met het goede nieuws dat de taxi's hier allemaal geel zijn. Ik kan daar intens van genieten, want ik vind dat een taxi geel hoort te zijn. Die mening wordt zelden met mij gedeeld, onbegrijpelijk. Na een gezellig avondje in Senegambia, stapte ik samen met Lotte in een willekeurige taxi. De taxi werd bestuurd door Balamin, een gezellige jongen met een rastakapsel. We luisterden naar reggaemuziek en raakten gezellig aan de praat. Ik vertelde Lotte dat ik best een taxichauffeur zou willen zijn. Ik weet eigenlijk niet meer waarom dat beroep mij opeens zo fascineerde, maar soms word ik gewoon even overspoeld met een onverklaarbaar gevoel van fascinatie. Balamin ving iets op over ‘chill' en ‘taxi', dus hij vroeg waar we het over hadden. Ik vertaalde mijn wijze woorden en er volgde een lange stilte. Deze stilte werd verbroken met de vraag of ik kon rijden. Toen ik deze vraag bevestigde stopt hij de auto langs de kant van de weg en vroeg hij of ik verder wilde rijden. Ik wierp een vluchtige blik op de drukke weg waar tientallen busjes en auto's langs elkaar slingerden en zag toen tevens dat beide buitenspiegels ontbraken. Het getoeter, de overstekende geiten en diepe gaten waren me ook niet ontgaan, dus ik vertelde Balamin dat het me niet heel verstandig leek. Ik zag vrijwel meteen dat ik hem nog niet overtuigd had, dus ik voegde eraan toe dat ik ook geen internationaal rijbewijs had. Inmiddels zat Lotte op de achterbank te juichen en Balamin sprak deze wijze woorden: ‘Don't worry, that's no problem in The Gambia!'

[Mama, je moet nu stoppen met lezen]

Ja sorry, ik kon dus niet meer weigeren. Ik ben stralend achter het stuur geklommen. Ik hield mijn hart vast toen ik wegreed, maar tot ieders grote verbazing ging dit soepeltjes. De koppeling moest wel met geweld ingetrapt worden, maar zoals jullie weten gebruik ik graag geweld. Ik heb de hele rit als taxichauffeur mogen spelen, het was geweldig! Er zijn hier geen regels, dus dat maakte het een stuk makkelijker. Zo nu en dan gooide een busje zich opeens voor mijn wagen, maar ik liet me natuurlijk niet aan de kant beuken. Ik heb zoveel mogelijk voorrang genomen en heb heerlijk getoeterd. Palamin vond me een goede chauffeur, omdat ik erg zelfverzekerd reed. Hij voelde zich veilig. Kijk jongens, daar doe ik het voor. Ik doe alles voor de klant. De klant moet zich veilig voelen, he?

Ik denk dat ik geen psychomotorisch therapeut meer wil worden. Toeterend over een weg slingeren met een leuk gezelschap en een gezellig achtergrondmuziekje lijkt me wel wat. Ik ga er eens over nadenken, daar heb ik tijd genoeg voor.

Mwoap!

Het bewijs

Dit bericht is aan alle personen gericht die mij slechts aanschouwen als een chaoot die een uitzonderlijk talent heeft voor het creëren van rommel en troep.

Ik citeer: ‘Isatou, je bent al een echte Afrikaanse vrouw. Want je werkt heel hard en je doet veel in het huishouden. Je maakt jezelf nuttig en je bent ook heel sterk!'

Dit is een citaat van mijn Afrikaanse pleegmoeder, dus het is zonder enige twijfel een betrouwbare bron te noemen. Doe ermee wat je wilt, ik wilde het gewoon even gezegd hebben.

Liefs

Goed verhaal, lekker kort

Naast de vele uren die wij op het strand spenderen, moet er zo af en toe ook gewerkt worden. Voor het theoretische gedeelte binnen het project zijn we internet nodig, dus we vertrokken vroeg naar de universiteit. Al na twee minuten constateerden we dat internet het niet deed. Dus ons plan viel meteen in duigen. Ik vond het een goed moment om mijn kaartjes maar eens op de post te gooien, dus ik vervolgde mijn reis naar het postkantoor. Daar aangekomen bleek het postkantoor om onbekende reden gesloten te zijn. Dus ook dit plan viel in duigen. Ik besloot dat ik dan maar wat geld ging pinnen, aangezien mijn geld bijna op was. Helaas was het bankautomaat kapot, dus ook dit nuttige plan kon ik niet uitvoeren. Inmiddels had ik erg veel honger gekregen, dus ik besloot een broodje te gaan halen voor het avondeten. Je raadt het al, in de gehele omgeving was het brood uitverkocht. Inmiddels ging de zon bijna onder en moest ik concluderen dat ik niks nuttigs had gedaan die dag. Desalniettemin heb ik me weer prima vermaakt. Ja, dit land is echt een zooitje ongeregeld, het sluit dus keurig aan op mijn levensstijl.

Liefs,

Isatou

Tanka Tanka

Ik heb zojuist geconstateerd dat ik tot op heden weinig nuttige informatie heb gepubliceerd op mijn site. En ik weet hier sinds een paar minuten de reden van: het delen van nuttige informatie kost mij aanzienlijk meer moeite dan het delen van gebazel. En dit is dan vervolgens weer te verklaren vanuit meerdere theorieën, maar daar val ik jullie liever niet mee lastig.

Een handjevol volgers zullen misschien benieuwd zijn naar mijn werk, want dat is immers de reden dat ik hier ben. Ik moet jullie eerlijk bekennen dat ik enigszins moeite heb gehad met de start, aangezien mijn werk ontzettend veel geduld en ervaring vereist. Juist, dat zijn twee aspecten die ik beide niet bezit. Maar gelukkig leer ik snel, dus ik werk nu met geduld en aangepaste verwachtingen aan dit mooie project.

Tanka Tanka is een psychiatrisch ziekenhuis in het westen van The Gambia. Deze stichting is een aantal jaar geleden opgezet door een Nederlandse vrouw. Tanka Tanka is een mooi complex, maar helaas is het door gebrekkig onderhoud niet meer wat het is geweest. Cliënten komen voor een bepaalde tijd naar dit ziekenhuis om behandeld te worden door artsen, verplegers en therapeuten. Helaas zijn de meeste werknemers niet opgeleid, waardoor een goede behandeling van de cliënten niet mogelijk is. Cliënten krijgen teveel medicijnen en hebben daardoor veel last van allerlei bijwerkingen. Actieve therapie is daardoor niet mogelijk, maar dat is het eigenlijk sowieso al niet. De aanwezige therapeuten zijn namelijk niet bekend met de belangrijkste aspecten van therapie. We hebben geconcludeerd dat er geen therapie aanwezig is en dat wij dat zelf zullen moeten opzetten. Het is belangrijk om de therapeuten op te leiden, zodat zij therapie kunnen blijven geven als wij vertrekken. Daarnaast zullen wij ons ook bezig moeten gaan houden met de administratie, want deze is nog niet helemaal op orde. Hoewel dit misschien makkelijk klinkt, valt dat in de praktijk erg tegen. We zijn zelf namelijk nog in opleiding, dus we zijn nog niet bekend met het overdragen van kennis over psychomotorische therapie. Daarnaast is het niet mogelijk om de overtuigingen, visies en meningen van de mensen hier binnen een half jaar te veranderen en dat is ook niet wat wij willen. Het leven, de cultuur en de overtuigingen zijn hier compleet anders en in de verste verte niet te vergelijken met de overtuigingen in Nederland. We zullen op zoek moeten gaan naar een mooie middenweg waar beide partijen content mee zijn, maar dat is makkelijker gezegd dan gedaan.

Ik gooi er als klap op de vuurpijl een paar citaten in, omdat deze het verschil in opvattingen snel duidelijk kunnen maken:

‘'Most of the males are addicted or just crazy, but most of the woman are here because they can't handle with their broken hearts.''

He has epilepsy, that's because there's a demon in his body.

Leg dan het nut van psychomotorische therapie maar eens uit...

Ik ga genieten van elke kleine stap die ik kan maken, meer dan dat kan ik niet doen. Don't worry, be happy, zo gaan die dingen.

Liefs

Een weekendje Kartong

Dit weekend was geweldig, gewoon geweldig. Niet meer en niet minder, dus ik heb geen enkel idee wat ik erover vertellen moet. Maar voor de liefhebbers zal ik toch een verhaaltje schrijven over het paradijs waar ik afgelopen weekend ben geweest. In het album zijn de kiekjes al te bewonderen. Aanschouw, maar niet kwijlen!

We hebben met z'n vieren een huisje gehuurd in Kartong, het meest zuidelijkste plaatsje aan de kust van Gambia. Ik heb geen enkel idee hoeveel kilometer dat dorpje van Busumbala vandaan ligt en er bestaan hier ook geen bordjes die mij dat zouden kunnen vertellen. Ik gok dat het zo'n dertig kilometer is. Ik heb er samen met Cees-Jan een fietstochtje van gemaakt. De anderen verkozen een taxiritje boven lichamelijke inspanning, wat ik achteraf wel begrijp. Eigenlijk was het prima te doen, we arriveerden al na twee uur. Maar het is hier eigenlijk te warm om te fietsen. De laatste keer dat ik door de felle zon fietste, belandde ik kotsend boven een toilet. Aangezien ik dat niet voor herhaling vatbaar vond, vertrokken we dit keer net na zonsopgang.

De reis verliep soepel, al twijfel ik wel aan de mogelijkheid om ooit nog kinderen te kunnen baren. Maar dat even ter zijde. We arriveerden in een paradijs. Er stonden schattige hutjes aan een wit strand en we waren gezegend met een douche. Nadat ik het grootste bed had bemachtigd, ben ik gaan slapen op het strand. Na een half uur verschrompelde ik al in de zon, dus ik heb mijn schoonheidsdutje moeten vervolgen onder een rieten parasolletje. Zo af en toe dook ik even de oceaan in om als een klein kind te kunnen spetteren in de hoge golven. Ik schaam me er niet voor.

Tijdens de zonsondergang hebben we ons avondeten laten serveren op het strand en later op de avond belandden we met een biertje in onze hand rond een kampvuurtje. Ja jongens, mijn grote broer vertelde me dat hij zijn bierbuik intact probeert te houden, dus ik kan natuurlijk niet achterblijven! Ik kan persoonlijk wel gecharmeerd raken van een kampvuurtje, een ruisende zee, een heldere hemel met sterren en een biertje. Dus je snapt dat ik me deze avond prima vermaakt heb.

De volgende dag ben ik gaan ochtendgymnastieken in de zee, maar helaas waren de golven mij de baas. Na een kwartier brak ik bijna mijn rug, dus toen heb ik de moed opgegeven. 's Middags zijn we door de branding richting Senegal gelopen. We mochten de grens helaas niet over, omdat we onze paspoorten niet bij ons hadden. Maar zoveel nieuwe indrukken zouden onze tere zielen toch niet aankunnen, dus het is achteraf maar goed dat we de grens niet mochten passeren. Op de terugweg heb ik een rieten hoed gekocht, ik weet niet meer waarom. Ik ben er wel blij mee, hij is gaaf.

Dit is absoluut het goede leven, gegroet.

Luxueus

Aangezien we hier heel hard werken en dagelijks zwaar vermoeid thuiskomen, komt het wel eens voor dat we geen zin hebben om te koken. Vandaag was zo'n dag, zwaar vermoeid kwamen we thuis na een lunchafspraak op het strand. Per slot van rekening moesten we ook nog eens tien minuten reizen om een middagje van het internet gebruik te kunnen maken, dus je snapt dat we echt even behoefte hadden aan rust. Daarom besloten we gezellig uit eten te gaan in Brikama, een wereldstad.

We hadden keuze uit twee restaurantjes en natuurlijk kozen wij de dichtstbijzijnde, want we gaan niet verder lopen dan nodig is. We wilden graag buiten zitten, dus er werden even wat stoelen voor ons geregeld. Er was geen menukaart aanwezig, maar de ober was intelligent genoeg om deze uit zijn hoofd op te dreunen: ‘We have only chicken with chips.'
Goed. Doe dat dan maar, maar de kip mag je houden.

Ik kreeg een bordje met twaalf koude patatjes en een blaadje uitgedroogde sla. Jongens, ik heb ervan genoten.. Ondertussen werden we weer eens vergezeld door een nieuwsgierige Gambiaan; een giechelend geval dat graag kennis wilde maken. Ik heb me voorgesteld als Patrouska en de rest van de avond hebben we rollend van het lachen Pools proberen te praten. De arme jongen begreep er geen kont van, maar lachte uit beleefdheid hard met ons mee. Natuurlijk was hij meteen mijn beste vriend, dus het was wel even noodzakelijk om mijn naam en telefoonnummer bij hem achter te laten. Ik heb hem een briefje overhandigd met een wirwar aan Romeinse- en Arabische letters en op de achterkant heb ik mijn telefoonnummer gezet. Hij geloofde wel dat het een Pools geschrift was en dat ik te bereiken ben op het nummer 756632-9857463899302877. Zo, daar zijn we ook weer vanaf.

Zoals je ziet was dit weer een avondje vol culinaire hoogtepunten en interessante gespreksonderwerpen.

Gegroet,

Isatou Jallow

Nationale vrouwendag

Ter ere van de nationale vrouwendag werden wij door de Nederlandse ambassade uitgenodigd voor een lunchbijeenkomst. Dit klinkt waarschijnlijk erg interessant en ik laat jullie graag in die waan.

Na deze culinaire bijeenkomst moesten we door naar de volgende afspraak. Van Amadou hadden we een officiële uitnodiging ontvangen voor een voorstelling van The University of The Gambia. Ook dit klinkt hoogwaarschijnlijk een stuk interessanter dan het in werkelijkheid was. Soms kunnen dingen zo verschrikkelijk zijn, dat ik het om die reden niet zou willen missen. En dat was precies het geval bij deze voorstelling.

We werden om drie uur verwacht in de theaterzaal en natuurlijk waren we keurig op tijd. We besloten achterin de zaal te gaan zitten, zodat we onopvallend zouden kunnen vertrekken als de voorstelling tegen zou vallen. Maar helaas bleken wij tot de belangrijke gasten te behoren en was de voorste rij voor ons gereserveerd. Ons ontsnappingsplan viel dus vrijwel meteen in duigen, maar ik besloot me daarbij neer te leggen. Zoals we al verwacht hadden begon de voorstelling niet om drie uur, dus ik ben op mijn dooie gemakje nog even een lunch gaan halen. Toen ik om vier uur terugkwam was ik heel even in de veronderstelling dat ze gingen beginnen, maar dat was natuurlijk niet zo.

Om kwart over vier was het dan eindelijk zover, de voorstelling ging beginnen. Ik had me bij een Afrikaanse voorstelling heel wat voorgesteld, maar het was werkelijk verschrikkelijk. De voorstelling duurde drie uur, waarvan zeker twee uur gevuld werd met gemompel en gepraat door een piepende microfoon. Mijn gedachten dwaalden continue af, dus ik kan jullie helaas niets vertellen over de inhoud van dit gemompel. Het uurtje dans, zang en toneel kan ik jullie daarentegen wel navertellen. De zangvereniging had helaas geen goed apparatuur tot zijn beschikking, maar wilde desondanks toch dat de muziek op volle volume de zaal werd ingeblazen. Dat leidde ertoe dat de muzikale ondersteuning van het keyboard klonk als schel gekraak. Tot slot gaf de leider van het koor de tonen aan door hard in de microfoon te gillen, dus door de boxen klonk regelmatig een oorverdovend gepiep. Van het gezang heb ik dus eigenlijk niks kunnen verstaan, maar het zal ongetwijfeld heel goed zijn geweest. Het toneelstuk viel me eigenlijk niet heel erg tegen. Afrikanen zijn erg uitbundig, dus toneelspelen behoort absoluut tot de meest voorkomende talenten in dit land. Het dansoptreden werd begeleid door een jongen met een strakke broek en wiegende heupjes. Alle Afrikanen kunnen dansen, dus ook dit optreden viel te beoordelen met een ruime voldoende. Toch had ik van een Afrikaanse dansgroep meer verwacht, maar dat kan ook aan de opeenstapeling van teleurstellingen liggen.

Tijdens de voorstelling zijn we door verscheidene personen bedankt voor onze aanwezigheid en een enkeling kreeg het zelfs voor elkaar om het overige publiek voor ons te laten applaudisseren. Ach ja, zo gaan die dingen.

Liefs

Kunteh Kinta

Ik ben principieel tegen het opsommen van gebeurtenissen, maar desondanks voel ik toch de behoefte om dit weekend chronologisch te omschrijven. Jullie begrijpen dat ik dus dagenlang heb getwijfeld over de opzet van dit verhaal, maar op deze mooie zomeravond heb ik een beslissing kunnen maken: het wordt een chronologisch verhaal.

Mr. Darbou, de directeur van de Jeddah Lower Basic School, nodigde ons uit voor een feest. Na een aantal slaapverwekkende ervaringen met Gambiaanse feesten, werd ik abrupt wantrouwig. Ergens in mijn opvoeding ben ik gaan geloven in het fabeltje dat Afrikanen uitbundige feestvierders zijn, maar ervaring leert mij dat ik dat destijds absoluut verkeerd heb begrepen. Zodra er ergens een feestje georganiseerd wordt ter ere van iets, moet je wegrennen. Andersoortige feesten moet je met twee handen aangrijpen, schijnt.

Klokslag tien uur stonden we paraat, zoals afgesproken. Achteraf gezien was dat ietwat overmoedig, want we werden natuurlijk pas een uur later opgehaald. Geen probleem, want het zonnetje scheen al lekker en er is hier altijd wel iemand met wie je een praatje kan maken. Per Jeep werden we naar het compound van mr. Darbou gebracht en daar hebben we een tijdje rondgehangen. Op zo'n compound leeft een hele familie samen, dus het is er erg gezellig. Er werd voor ons gekookt en we hebben gekletst met de familie. Mr. Darbou is geboren en getogen in een dorpje in het Noorden, dus daar zouden we dit weekend gaan overnachten.

Aan het einde van de middag arriveerden we bij de haven in Banjul. Ik keek mijn ogen uit en hield mijn neus dicht. We zouden met een boot naar de overkant reizen en het romantische beeld dat ik daarbij had voorgesteld bleek absoluut niet te kloppen. Het was een roestige veerpond die in Nederland ongetwijfeld zou zijn afgekeurd. Toen de hekken opengingen begonnen er duizenden mensen de boot op te rennen, terwijl de auto's er rokend en toeterend tussendoor reden. Ik moet eerlijk bekennen dat ik me enkele seconden heb ingebeeld dat ik op een boot naar een concentratiekamp stapte. Er werd geschreeuwd, getoeterd, geduwd en getrokken, vandaar. Zei ik dit hardop?

Deze boot was niet van het tempoteam, dus tegen de tijd dat we de Northbank bereikten was het donker. We werden de boot afgejaagd en belanden met z'n allen in een taxibusje die mij de moed in de schoenen liet zakken. En dat was volkomen terecht. Want niet veel later begaf de motor het. Hij maakte al verschrikkelijk veel kabaal, dus het verbaasde me niks. Langzaam kwamen we tot stilstand in de donkere nacht, want in die regio kennen ze namelijk geen elektriciteit. De chauffeur tilde zijn stoel uit de bus en daaronder bleek een motor te zitten, het werd angstaanjagend heet in het busje en ik zag geen hand voor ogen. Ik ben vergeten waarom ik het grappig vond, maar ik weet nog dat ik genoot van het spektakel. Twee mannen wilden de bus voor ons aanduwen en na een hoop gepruttel begon de motor weer te functioneren. Wat boffen wij toch.

We belandden in een klein dorpje die me deed denken aan ‘Groeten uit de Rimboe'. De mensen waren niet geschminkt met modder en de hutjes waren niet van stront, maar voor de rest had het veel overeenkomsten. De inwoners zagen niet vaak een blanke en voor sommige kinderen was dit de eerste ontmoeting met tubabs. Dus binnen een half uur was het compound volgestroomd met nieuwsgierige dorpsbewoners die ons graag gedag wilden zeggen.

Lotte heeft soms de neiging om uit het niets te gaan klappen. Ook deze avond kon ze het niet laten om haar handen uit het niets een paar keer tegen elkaar te slaan, maar daar was ik deze keer erg blij mee. Het dorp begon namelijk enthousiast mee te klappen en spontaan ontstond er muziek. Emmers dienden als trommels en de verschillende ritmes maakten er een liedje van. Vrouwen en kinderen begonnen te dansen alsof hun leven er vanaf hing, dus ik heb mijn heupen ook maar los proberen te gooien. Na een tijdje werd alles plotseling gestaakt en rende iedereen gillend naar de weg. We besloten de groep maar te volgen, want zo te zien stond er iets spannends te gebeuren. En ja, ik keek mijn ogen uit. In het pikkedonker kwam daar opeens een vrachtwagen aanrijden die als rijdende discotheek functioneerde. De laadbak was gevuld met een band en aan de spijlen hingen grote boxen. We hebben met het hele dorp om die vrachtwagen staan dansen en zingen, ik heb nog nooit zoiets gaafs gezien, het was echt geweldig.

We sliepen die nacht in een huisje van steen, ijzeren platen en hout. Het was best mooi, maar het interieur maakte het iets minder aangenaam. De bedden leken prima, dus ik liet me tevreden op het bed vallen. Ik lande op een harde plank met een paar plukjes stro, dus de eerste reumaklachten waren een feit. Als ik me niet bewoog, viel het reuze mee met de pijn. Maar helaas begon het stelletje naast mij te gillen als een malle, omdat er gigantische spinnen in hun kamer zaten. Ik hoef jullie vast niet te vertellen dat niemand deze nacht lekker geslapen had.

De dag van het grote feest brak aan. De gouverneur van de president zal het dorp komen bezoeken, ter ere van de onafhankelijkheid. Ik snapte er geen reet van en ik wist stiekem ook niet wat een gouverneur was, maar ik heb mijn beste beentje voor gezet. Het hele leger was aanwezig en alle soldaten marcheerden samen met een tiental politieagenten rondjes op het veld. Meneer de gouverneur werd als een machtige man behandeld, hij bleek onder de president te staan. Hij heeft twee uur staan preken over koetjes en kalfjes en ik ben heel onbeschoft in slaap gevallen.

Op een of ander manier vond mr. Darbou het nodig om ons de gouverneur te laten ontmoeten en verbazingwekkend genoeg ging de hoge raad daarmee akkoord. Ik heb welgeteld drie minuten de zweethand van de gouverneur van The Gambia mogen vasthouden, terwijl hij predikte dat hij het fantastisch vond om ons te ontmoeten. Ik heb hem maar niet verteld dat ik eigenlijk een statusloze niksnut uit Nederland ben.

We maakten aan het eind van de middag dezelfde lange reis terug naar huis. We moesten rennen voor de boot, maar we konden er nog net op. Dat betekend niet dat we nog net op tijd waren voor de laatste plaatsen. Nee, dat betekend dat we met geweld op het achterdek geduwd werden en de rest van de rit op het randje mochten staan. Ik baalde enigszins dat er geen hek was, want de kans om van de boot te vallen was best groot. Ik heb er een foto van proberen te maken, maar dit was geen succes omdat ik geen ruimte had om te bewegen. Ik zal de foto toch uploaden, aanschouw.

Dit was absoluut een weekend om nooit te vergeten, mooie ervaring!

Liefs,

Isatou Jallow